5 lut 2018

Z POPIOŁÓW

Autor: Martyna Senator
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Premiera: listopad 2017
Cykl: Z popiołów tom 1
Stron: 336

Często mam problemy z rozpoczęciem pisania o moich odczuciach względem fabuły książki, dlatego dziś zacznę od cytatu:


[...] nigdy nie jest za późno, aby zacząć nowe życie. Każdy dzień jest dobry, żeby spłonąć i, niczym feniks, powstać z popiołów"*


Takim feniksem, który spłonął jest Sara. Młoda kobieta, która została skrzywdzona i która nie otrzymała wsparcia od rodziców. Sara, aby oddalić się od koszmaru wspomnień zaczyna studia w Krakowie. Tam przez trzy lata ukrywa się w swojej skorupie, izoluje od świata zewnętrznego. Do czasu, aż niespotykanie w jej szaro burej egzystencji pojawia się Michał, który niczym książę na białym koniu pojawia się w mroku.
Czy Michałowi uda się rozbić mur, który zbudowała Sara? Czy sam powali swoje blokady?

I od czego by tu zacząć?
Może od bohaterów. Ostatnio miałam jakąś blokadę lub trafiałam na samych mało sympatycznych bohaterów literackich, których nie bardzo lubiłam. Sara i Michał to bardzo barwna i ciekawa para, których na szczęście obdarzyłam sympatią. Obie postacie są bardzo naturalnie wykreowane, nie ma w nich ani grama wyidealizowania...mają swoje wady, które autorka raczej uważa za atuty, aniżeli niedoskonałości. Sam fakt powołania do literackiego życia tak naturalnych postaci jest już sam w sobie dużym plusem.
Jeśli chodzi o bohaterów pobocznych ogromną słabość poczułam do ojca Michała. Tylko pozazdrościć osobom, które mają szczęście mieć takiego rodzica.

Kolejnym plusem jest styl autorki. Bardzo rzadko udaje mi się przeczytać książkę polskiego twórcy bez komplikacji. "Z popiołów" jest powieścią napisaną w bardzo prostym a zarazem plastyczny sposób. Senator w naturalny sposób stworzyła dialogi, wykreowała realistyczny świat i bohaterów, którzy mogą mieszkać obok nas. Dzięki temu bardzo szybko wskoczyłam do świata jaki stworzyła pisarka i mogłam w nim pozostać do zakończenia podróżny Michała i Sary.
Dodatkowo twórczyni w odpowiednich proporcjach rozdziela opisy i tempo wydarzeń. Nie zanudza, daje wyobraźni wskazówki, ale nie podaje wszystkiego na tacy. Pozwala czytelnikowi domyślać się uników.

Muszę podkreślić, że warsztat pisarski Martyny Senator, dorównuje do poziomu niektórych światowych autorów. Teraz Pani Senator może obrastać w piórka, bo nie często jestem skora aż tak porównać/ zapunktować polskiego twórcę.

Wracając do fabuły...nie odznacza się ona zbytnią kreatywnością. Chwilami jest przewidywalna, aczkolwiek są momenty, które zaskakują. Ale...
...sekret Sary nakłania mnie do powiedzenia..."Ale to już było" . Nie tak dawno miałam okazję czytać powieść o identycznym zdarzeniu - prawie tak samo napisanym ( nie chce pomylić tytułu, więc go nie podam). Dlatego też nie wiem, czy autorka nie zdawała sobie z tego sprawy, czy świadomie skopiowała owy wątek. Nie będę już porusza tematu blizn i tatuaży, bo jest on dość powszechny w książkach tego typu.
Fabuła nie wywołuje wielkich wybuchów emocji, nie sprawiła, że rozpłynęłam się jak masło na patelni, ale pozwoliła mi spędzić kilka godzin w bardzo miłym towarzystwie.

Czego mi zabrakło? Chyba tego iskrzenia pomiędzy Michałem i Sarą. Literatce pomimo starań nie udaje się stworzyć tego magicznego, romantycznego napięcia pomiędzy literackimi postaciami. Mury, które starają się rozwalić opadają bez kurzu i pyłu.

Muszę jeszcze wspomnieć, że okładka idealnie pasuje do fabuły i głównej bohaterki Sary. I choć jest prosta, bardzo mi się podoba.

Pomimo wad o których wspominam, "Z popiołów" to jedna z lepszych polskich powieści jaką miałam okazję czytać. Fabułę książki poznaje się w ekspresowym tempie, treść zaciekawia, bohaterowie wzbudzają sympatię i styl autorki jest wisienką na torcie.

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa CZWARTA STRONA

A na koniec zaprezentuje cytat, który nie ma znaczenia dla fabuły, ale strasznie utkwił mi w głowie.
"Ale śmierć nie chodzi na kompromisy. Nie puka do drzwi i nie pyta człowieka, czy jest na nią gotowy. Po prostu wchodzi i zabiera to, po co przyszła"**

* - wyd. czwarta strona, str. 333, rok wyd. 2017
** - str.42






22 komentarze:

  1. Bardzo chcę przeczytać tę książkę. Myślę, że da mi wiele możliwości do przemyśleń i refleksji.

    OdpowiedzUsuń
  2. Jakoś nie ciągnie mnie do tej książki, sama nie wiem dlaczego.

    OdpowiedzUsuń
  3. Nie znam jeszcze prozy tej autorki. Wszystko przede mną.

    OdpowiedzUsuń
  4. Czytajmy dobrą literaturę, a nie książki jednorazowego użytku.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Czasem książki jednorazowego użytku potrafią przynieść satysfakcjonujący rezultat.

      Usuń
  5. Masz rację, że pomiędzy Michałem i Sarą brakowało nieco większego napięcia, ale ogólnie to bardzo dobra powieść.

    OdpowiedzUsuń
  6. Uwielbiam inną powieść Pani Martyny, mianowicie "Zanim zgasną gwiazdy", a na "Z popiołów" się czaję :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Bardzo polubilam te historie, chociaz dla mnie to iskrzenie bylo :-) bardziej ja bylam rozczarowana "idealnoscią" Michala :-P

    OdpowiedzUsuń
  8. Strasznie mnie kusi ta seria :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Oj, mam w planach!
    nie ma nic lepszego jak odnajdywanie perełek ;)

    OdpowiedzUsuń
  10. Słyszałam sporo pozytywnych opinii o tej książce, jednak mimo to jakoś nie przekonywuje mnie do siebie i wątpię, żebym kiedykolwiek ją przeczytała. Choć kto wie... :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Czytałam i również mi się podobała mimo kilku zgrzytów. Niebawem zabieram się za drugi tom:-)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  12. Nie lubię jak coś się w książkach powtarza :/ dlatego jestem na nie :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Myślę, że skuszę się na twórczość autorki i dam szansę tej książce, chociaż mam małe opory. Ale może to będzie dobra książka. :)

    potegaksiazek.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  14. Fajna powieść, dobrze się czyta :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Miło ją wspominam, a drugi tom właśnie wczoraj do mnie dotarł :)

    OdpowiedzUsuń
  16. Czytałam i bardzo mi się podobała

    OdpowiedzUsuń
  17. Mnie sytuacja głównej bohaterki wydaje się taka autentyczna i dlatego chętnie przeczytam :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Mnie okładka również się podoba. Ale w końcu wydawnictwo robi same ładne okładki. Książkę na półce już mam i planuję niedługo zacząć. Szczególnie, że czytam często, że jest dobra. Może nie "świetna", ale nie przeszkadza mi to, by przyjemnie spędzić kilka godzin podczas lektury. Mam tylko nadzieję, że mi również się spodoba i nie będę zawiedziona.

    OdpowiedzUsuń
  19. A ja dla odmiany tak dawno nie czytałam NA, ze teraz z prawdziwa chęcią poznam ten tytuł.

    OdpowiedzUsuń
  20. Mi bardzo podobała się ta książka, jak na polską twórczość miło mnie zaskoczyła :) Czekam na kolejną część :D

    OdpowiedzUsuń

Trzymałem szczęście za ogon; wyrwało się, zostawiając mi w ręku pióro, którym piszę...Stanisław Jerzy Lec
Niemiłe, obraźliwe, wulgarne lub powtarzające się komentarze będą usuwane.Anonimowych komentatorów proszę o wpisanie imienia, inaczej komentarz usunę.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Kursory na bloga